Blog สำหรับเด็ก

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 9 กรกฎาคม 2552 17:12 น.
1. กินข้าวให้หมดจาน อาหารที่เหลือทิ้ง หมายถึงการทิ้งพลังงานในการปรุง และการกำจัดด้วย

2. กินอาหารตามฤดูกาล และเป็นผลิตภัณฑ์ในท้องถิ่น อาหารนอกฤดูกาลนั้น จำเป็นต้องบังคับให้ออกลูก ออกผล ซึ่งหมายถึงต้องใช้พลังงานเข้าช่วย หรือไม่ก็จะต้องสั่งซื้อและขนส่งมาจากที่ห่างไกล

3. กินผักใบเขียวให้มากขึ้น ลดเนื้อแดง และชีส การเลี้ยงปศุสัตว์ทั่วโลกนั้น ปล่อยก๊าซเรือนกระจกถึงร้อยละ 18 แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นมังสวิรัติ เพียงแค่ลดเนื้อแดงลงแค่ 1 ครั้งต่อสัปดาห์ ก็พอจะช่วยโลกได้บ้างแล้ว

4. เลือกผลิตภัณฑ์อินทรีย์ปลอดสารพิษทุกครั้งที่มีโอกาส ผลการวิจัยบอกไว้ว่า เกษตรอินทรีย์ช่วยรักษาคุณภาพของดิน ซึ่งเป็นแหล่งเก็บกักคาร์บอนที่สำคัญ

5. เลือกอาหารสดที่ไม่ผ่านกระบวนการแช่แข็ง การแช่แข็งอาหารให้เก็บไว้ได้นาน ต้องผ่านกระบวนการ และเพิ่มเกลือ น้ำมัน และน้ำตาล รวมถึงบรรจุภัณฑ์ที่ใช้ ส่วนใหญ่ไม่สามารถรีไซเคิลได้ เป็นการเพิ่มขยะอีกด้วย

6. เศษอาหารเหลือนำมาทำปุ๋ยหมัก เพื่อช่วยคืนอินทรียสารลงสู่ดิน

7. รีไซเคิลช่วยลดคาร์บอนจากการผลิตใหม่ การรีไซเคิลกระป๋องอลูมิเนียม 1 ใบ สามารถประหยัดพลังงานได้เทียบเท่ากับปริมาณไฟฟ้าที่ใช้เปิดโทรทัศน์นาน 3 ชั่วโมง ส่วนขวดแก้ว 1 ใบ หากนำมารีไซเคิลจะประหยัดพลังงานได้เทียบเท่ากับปริมาณไฟฟ้าที่ใช้เปิดหลอดไฟขนาด 100 วัตต์ นาน 4 ชั่วโมง

8. ถอดปลั๊ก เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดสำหรับการลดการปล่อยคาร์บอนจากการใช้ไฟฟ้า

9. เลือกอุปกรณ์ประหยัดน้ำ และอุปกรณ์ประหยัดไฟ

10. วางแผนการเดินทางโดยเลือกยานพาหนะที่คุ้มค่า (ต่อโลก) ให้มากที่สุด เช่น เดินทางด้วยจักรยาน หรือระบบขนส่งมวลชน เป็นต้น

ขอบคุณข้อมูลดี ๆ จากกิจกรรม ลดโลกร้อน ด้วยวิถีพอเพียง (Change Now for All Tomorrow) โดยสถาบันสิ่งแวดล้อมไทย EGCO Group และทีเคปาร์คค่ะ

วันพฤหัสบดีที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ.2552 จากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

วันนี้(9 ก.ค.)นายชัยวุฒิ บรรณวัฒน์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในฐานะกำกับดูแลสำนักงานการศึกษาเอกชน(สช.)ให้สัมภาษณ์ถึงมาตรการสั่งปิด โรงเรียนกวดวิชา เพื่อป้องกันการแพร่ระบาดเชื้อไข้หวัด 2009 ว่า หากพบว่า สถานกวดวิชาแห่งใดมีนักเรียนป่วยจากเชื้อดังกล่าว จะขอความร่วมมือให้ปิดไปก่อน เพื่อไม่ให้เชื้อแพร่กระจาย เนื่องจากโรงเรียนกวดวิชาส่วนใหญ่เป็นห้องแอร์ คับแคบ นั่งติดกัน ทำให้เชื้อแพร่กระจายได้ง่าย โดยเฉพาะสถาบันกวดวิชาย่านพญาไท และสยาม ที่มีรวมกันเป็นร้อยแห่ง จึงขอความร่วมมือให้ปิด 5-7 วัน  ส่วนโรงเรียนรัฐบาล และเอกชน ขณะนี้สามารถควบคุมการแพร่เชื้อได้ระดับหนึ่งแล้ว ไม่จำเป็นต้องปิดทุกโรงเรียน อย่างไรก็ตามกำชับไปยังโรงเรียนต่างๆว่า หากพบนักเรียนมีอาการเป็นไข้หวัด ขอให้เด็กหยุดเรียนไว้ก่อน หากกลัวเรียนไม่ทัน จะให้โรงเรียนช่วยสอนชดเชยให้ ขณะที่โรงเรียนสอนดนตรี ที่มีเด็กมาเรียนรวมกันมากเช่นกันนั้น ยังไม่น่าเป็นห่วง เพราะห้องเรียนไม่อับเหมือนโรงเรียนกวดวิชา

ด้าน นายมานิต นพอมรบดี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข กล่าวว่า สถานการณ์ขณะนี้กลุ่มที่ต้องเฝ้าระวังมากที่สุดคือ เด็กนักเรียน ที่มักไปทำกิจกรรมที่โรงเรียนกวดวิชา และร้านเกม ทำให้เชื้อแพร่กระจาย จึงต้องหามาตรการควบคุมเพื่อแยกผู้ป่วยออกจากสถานที่เหล่านี้ เพื่อหยุดการแพร่กระจายของเชื้อ นอกจากนี้ยังน่าเป็นห่วงโรงภาพยนตร์ที่ทำให้เกิดการแพร่เชื้อได้พอสมควร เนื่องจากเป็นสถานที่อากาศถ่ายเทไม่สะดวก หากหลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง.

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 2 มิถุนายน 2552 17:03 น.

“ปทุมวัน” ไร้นักศึกษาปี 1 เข้าเรียน อธิการบดี เผย นร.ปวช.สอบไม่ผ่านเกณฑ์ ทำคะแนนวิชาพื้นฐานได้ ไม่ถึงเกณฑ์ 50 คะแนน จากเต็ม 100 แจงคะแนนวิทย์สูงสุดทำได้แค่ 14 คะแนน ส่วน คณิต ต่ำกว่า 14 คะแนน ระบุแจ้ง สกอ.รับทราบแล้ว มั่นใจไม่กระทบการบริหารจัดการมหาวิทยาลัย

รศ.ดร.สมเกียรติ จงประสิทธิ์พร อธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน เปิดเผยว่า ปีการศึกษา 2552 นี้ สถาบันฯ ปทุมวัน ได้เปิดรับสมัครนักศึกษาเข้าเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์เพียงคณะเดียวของมหาวิทยาลัย จำนวน 500 คน ซึ่งมีนักเรียนมาสมัครสอบเข้าเรียนรอบแรก ประมาณ 300 กว่าคน รอบที่ 2 ประมาณ 200 คน ปรากฏว่า นักเรียนที่มาสอบ ซึ่งทุกคนเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ไม่มีคนใดสอบผ่านเกณฑ์ของสถาบันฯ ปทุมวัน ที่ตั้งไว้เลย ทั้งนี้ ทางสถาบันฯ ได้กำหนดเกณฑ์ว่า นักเรียนที่มีสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ ต้องได้คะแนนวิชาพื้นฐานทุกวิชา 50 คะแนนขึ้นไป จากคะแนนเต็ม 100 คะแนน แต่นักเรียนที่มาสอบกลับได้คะแนนต่ำมาก เช่น วิทยาศาสตร์ คะแนนสูงสุด 14 คะแนน คณิตศาสตร์ ไม่เกิน 14 คะแนน ส่วนวิชาอื่นๆ ไม่ถึง 50 คะแนน เป็นต้น ดังนั้น ปีการศึกษา 2552 นี้ สถาบันฯ ปทุมวัน จึงไม่มีนักศึกษาชั้นปีที่1 เนื่องจากไม่มีนักเรียนคนใดสอบผ่านเกณฑ์ตามที่สถาบันกำหนดได้

อธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน กล่าวอีกว่า ยอมรับว่า นักเรียน ปวช.ที่มาสอบทุกคนมีความรู้พื้นฐานต่ำมาก แต่ไม่ได้หมายความว่าเด็กอาชีวะส่วนใหญ่คุณภาพทางวิชาการต่ำ หรือหลักสูตรอาชีวะไม่ได้มาตรฐาน เพราะน่าจะขึ้นอยู่กับตัวของนักเรียนเอง และปีการศึกษานี้ สถาบันฯ เปิดรับนักศึกษาช้ากว่าทุกปี คาดว่า เด็ก ปวช.ที่มาสอบ อาจเป็นเด็กที่พลาดหวังจากที่อื่นและมาสอบเข้าเรียน จึงอยากให้นักเรียน ปวช.หรือมัธยมศึกษาตอนปลายตั้งใจเรียนให้มาก อย่าคิดว่ามหาวิทยาลัยต้องการแต่ปริมาณของนักศึกษาเพียงอย่างเดียว

“การไม่มีนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เข้าเรียน กระทบกับทางมหาวิทยาลัยอยู่บ้าง แต่ทางมหาวิทยาลัยได้แจ้งให้สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา หรือ สกอ.รับทราบ รวมทั้งมีการวางแผนบริหารจัดการเรียนร้อย เช่น ครู อาจารย์ จะส่งเสริมให้ทำงานวิจัยมากขึ้น เปิดสอนแก่กลุ่มชุมชนต่างๆ และสอนนักศึกษาปริญญาโท จึงคาดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามปีการศึกษาหน้าคงไม่มีการปรับเปลี่ยนเกณฑ์แต่อย่างไร เนื่องจากต้องการนักศึกษาที่มีคุณภาพ ความรู้พื้นฐานทางวิชาการที่ดี โดยเฉพาะทางด้านวิทยาศาสตร์ และคณิตศาสตร์ เข้ามาเรียนคณะวิศวะ เพื่อมาตรฐานของมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เป็นที่รองรับของนักเรียนที่ไม่ขยัน ไม่ตั้งใจเรียน และเกเร”

รศ.ดร.สมเกียรติ กล่าวเพิ่มเติมว่า สำหรับการแลกเปลี่ยนระหว่างนักศึกษาสถาบันฯ ปทุมวัน และนักศึกษา มทร.ตะวันออก วิทยาเขตอุเทนถวายนั้น ขณะนี้ ยังไม่มีการดำเนินการใด เนื่องจาก ปีนี้สถาบันฯปทุมวันไม่มีนักศึกษา อีกทั้งในส่วนของ สกอ.ก็ไม่สามารถหาที่เรียนได้

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 พฤษภาคม 2552 09:28 น.

อ.มู-ชัยฤทธิ์ ศรีโรจน์ฤทธิ์

คงไม่มีใครปฏิเสธว่า “นิทาน” เป็นสิ่งที่ผู้เขียน คิด และถ่ายทอดจินตนาการออกมาได้อย่างน่ามหัศจรรย์ เป็นเรื่องราวที่แฝงแง่คิด และสามารถบำบัดพฤติกรรมให้กับเด็กได้อย่างแยบยล ทำให้ทั้งภาครัฐ สถาบันการศึกษา และสถาบันครอบครัว หรือหน่วยงานอื่นๆ ต่างให้ความสำคัญกับหนังสือนิทานกันมากขึ้น

แต่การจะใช้นิทาน 1 เล่ม ให้คุ้มค่า และเกิดประสิทธิผลในเด็กแต่ละคนนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากต้องเตรียมตัว และทำความเข้าใจกับเรื่องให้ชัดเจน นอกจากนี้ขณะเล่ายังต้องใช้ท่าทางประกอบให้เหมาะสมอีกด้วย เพราะมีส่วนในการตัดสินว่า เด็กสนใจหรือไม่สนใจ เบื่อหรือไม่เบื่อ และจะติดตามฟังกระทั่งนิทานจบหรือไม่

ทำให้เมื่อเร็วๆ นี้ ทางทีมงาน Life and Family ได้มีโอกาสไปนั่งฟัง “อ.มู-ชัยฤทธิ์ ศรีโรจน์ฤทธิ์” บรรณาธิการสำนักพิมพ์ Hello Kids และนักเขียน-เล่านิทานเด็ก ในหัวข้อ “ใช้นิทานอย่างไรให้คุ้มค่า” ณ อุทยานการเรียนรู้ TK Park ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิล์ด จึงได้เก็บตกสาระ และนำมาส่งต่อให้ได้อ่านกันครับ

“พี่มู-ชัยฤทธิ์” ของเด็กๆ บอกว่า นิทานมีความพิเศษ สามารถเชื่อมโยง หรือบูรณาการการสอนได้หลายแขนงวิชา ไม่ว่าจะเป็น คณิตศาสตร์ อาทิ สอนให้ลูกนับจำนวนตัวละครที่อยู่ในนิทาน หรือเวลาพลิกเปิดไปอีกหน้า ก็สามารถบอกลูกได้ว่า หน้านี้เป็นหน้าที่เท่าไหร่ หรือวิชาภาษาไทย เป็นการเพิ่มคำศัพท์ให้ลูก มีประโยชน์ในเรื่องการสื่อสาร หรือการเน้นคำคล้องจอง ทำให้เด็กจำคำศัพท์ และมีคลังศัพท์ไว้สื่อสารมากขึ้น

โอบลูก-เล่านิทานบนตักคุณแม่-ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

สำหรับ “ท่า” หรือ ลักษณะที่ใช้เล่านิทานที่ดี “พี่มู” ให้คำแนะนำตามประสบการณ์ว่า ท่าที่เหมาะสมสำหรับคุณพ่อ คุณแม่ ต้องเป็นท่าที่อุ้มลูกนั่งบนตัก เพราะลูกจะเห็นภาพเหมือนกันกับที่พ่อแม่กำลังเล่า ถ้านั่งตรงกันข้ามกับเด็ก อาจทำให้เขาเกิดความสับสนได้ว่า “เอ๊ะ ไหนแม่บอกไก่อยู่ทางขวามือ แต่หนูเห็นอยู่ทางซ้ายมือนะ” เป็นต้น

“นอกจากท่าอุ้มตักจะช่วยให้เข้าใจเรื่องได้ตรงกันแล้ว ยังเกิดความอบอุ่น และสายใยแห่งรักระหว่างพ่อแม่ลูกอีกด้วย นี่คือความมหัศจรรย์ของนิทาน” พี่มูบอกถึงประโยชน์ของนิทาน

อย่างไรก็ดี เมื่อเด็กมีจำนวนมากขึ้น โดยเฉพาะครอบครัวที่มีลูกเล็กอายุใกล้เคียงกันตั้งแต่ 3 คนขึ้นไป หรือโรงเรียนอนุบาล ที่ต้องควบคุมเด็กจำนวนมาก การใช้ท่าแบบนั่งตักในการเล่านิทานคงจะไม่สะดวกนัก “พี่มู” จึงแนะนำท่าที่เหมาะสมในการเล่านิทานตามแบบฉบับของพี่เขา ดังนี้

– ขณะเล่า ควรตั้งนิทานให้ขนาบอยู่บนใบหน้า (แต่อย่าบังหน้า) แล้วกระจายไปให้ทั่ว เพื่อให้เด็กได้เห็นเท่าเทียมกันหมด จากนั้นชี้นิ้วตามคำไปด้วย จุดนี้มีความสำคัญมากในการจดจำคำศัพท์ของเด็ก เช่น ผู้เล่าชี้นิ้วไปที่คำว่า “โอ่ง” เด็กก็จะรู้ว่า “อ๋อ โอ่งเขียนแบบนี้” เพราะจากประสบการณ์ ผู้เล่ามักจะเล่า และอ่านให้เด็กฟังเพียงอย่างเดียว โดยไม่ชี้นิ้วตาม ทำให้เด็กเข้าใจ และจินตนาการว่านั่นคือ โอ่ง แต่จะเขียนคำว่าโอ่งไม่เป็น

– ถ้าเด็กนั่งเก้าอี้ ต้องกะระยะในการยืนให้เหมาะสม หรือถ้าเด็กนั่งพื้น ผู้เล่าต้องมีจังหวะในการเดินเข้าออกในมุมมองที่พอดี และอย่าลืมเด็กด้านซ้าย-ขวาด้วย ไม่ใช่สนใจแต่เด็กที่นั่งอยู่ตรงกลางเพียงอย่างเดียว ฉะนั้น สายตาจึงสำคัญ

เด็ก ๆนั่งฟังนิทานกันอย่างตั้งใจ

*** สำหรับท่าที่ไม่ควรใช้เล่านิทาน ต่อเด็กจำนวนมาก คือ ไม่ควรชูนิทานขึ้นเหนือใบหน้ามากเกินไป เพราะเข้าใจว่าจะทำให้เด็กเห็นได้ทั่วถึง แต่นั่นอาจจะทำให้เด็กเริ่มลดความสนใจลงได้ เนื่องจากเมื่อยคอดูนิทานในมือคนเล่าแล้ว

*** ท่าที่สองคือ เอานิทานไว้ตรงท้อง นั่นจะทำให้ผู้เล่า อ่านตัวอักษรในนิทานไม่สะดวก เพราะต้องก้มลงมาอ่าน รวมถึงลดความสนใจกับเด็ก ทำให้เด็กเริ่มรู้สึกว่า พ่อแม่ หรือครูไม่สนใจเขา และการคุยนอกเรื่องของเด็กจะตามมา

ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน “พี่มู” ได้ฝากเคล็ดลับ “การใช้นิทานสำหรับเด็กปฐมวัย” ให้คุ้มค่ากับทีมงาน Life and Family ไว้เป็นข้อๆ ดังนี้

1. พ่อแม่หรือคุณครูต้องเตรียมอ่านนิทานมาก่อน เพื่อเข้าใจเนื้อเรื่อง และควรฝึกอ่านออกเสียงด้วยตัวเอง

2. แนะนำหนังสือ อ่านชื่อเรื่อง ผู้แต่ง ผู้แปล และผู้วาดภาพ ประกอบให้เด็กๆ รู้จัก เพื่อให้เด็กรู้จักลิขสิทธิ์ในการทำนิทาน ว่านิทานแต่ละเรื่องมีเจ้าของ ตลอดจนองค์ประกอบของหนังสือ ว่าแต่ละส่วนมีอะไรบ้าง เช่น “นี่ปกหน้านะลูก นี่สันหนังสือนะจ๊ะ” เป็นต้น

3. ใช้น้ำเสียงที่น่าฟัง ออกเสียงถูกต้อง ชัดเจนเป็นธรรมชาติ ไม่ทำเสียงสูง หรือต่ำจนเกินไป เพราะจะทำให้เหนื่อย หรือควบคุมเสียงได้ไม่เหมือนเดิม ทำให้เด็กเกิดความสับสนว่า “ตัวละครตัวไหน เป็นตัวไหนกันแน่”

4. บางครั้งระหว่างการอ่าน อาจมีการหยุดสอดแทรกคำถามด้วยจะดึงดูดเด็กได้มาก เช่น คำถามระหว่างการเล่านิทาน และคำถามหลังการเล่านิทาน การใช้คำถามต้องเป็นคำถามปลายเปิด แต่ต้องพิจารณาให้เกิดความเหมาะสม

จะเห็นได้ว่า การใช้นิทาน 1 เล่มให้คุ้มค่า นอกจากจะเตรียมตัวมาดีแล้ว คนเล่าจะต้องมีท่าในการเล่านิทานอย่างเหมาะสมด้วย จึงจะดึงความสนใจในการฟังนิทานของเด็กได้ดีขึ้นตามไปด้วย ทางทีมงานขอสนับสนุนให้ทุกครอบครัวรักการอ่านนะครับ

วันที่ 22 เมษายน 2552 จากหนังสือพิมพ์คมชัดลึก

คมชัดลึก :พม.จับมือภาครัฐ เอกชน จัดมหกรรม “เล่านิทาน อ่าน และเล่นกับลูก” กระตุ้นครอบครัวไทยใส่ใจเล่านิทานแก่ลูกน้อย ชี้เป็นวิธีสร้างพัฒนาการ จินตนาการได้ดีที่สุด

เมื่อวันที่ 22 เม.ย. ที่เซ็นทรัลเวิลด์ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์(พม.) ร่วมกับองค์กรเครือข่ายภาครัฐและเอกชน แถลงข่าว จัดงานมหกรรม เล่านิทาน อ่านและเล่นกับลูก โดยมีนายวัลลภ พลอยทับทิม ปลัดพม.กล่าวว่า การจัดมหกรรมในครั้งนี้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร พระราชทานพระราชานุญาตให้จัดตั้งและทรงรับโครงการสายใยรักแห่งครอบครัวไว้ในพระราชูปถัมภ์ โดยมีพระเจ้าวรวงค์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ ทรงเป็นประธาน เพื่อส่งเสริมสถาบันครอบครัวไทยให้มีความรัก ความอบอุ่นจากสายใยรักของน้ำนม

“การเล่านิทาน อ่าน และเล่นกับลูก เป็นกิจกรรมที่ส่งผลต่อการกระตุ้นพัฒนาการของลูกได้อย่างครบถ้วน เพราะการเล่านิทาน เป็นการกระตุ้นพัฒนาการทางด้านภาษา การเรียนรู้ของเด็กเป็นการเรียนผ่านตัวอักษร พร้อมมองเห็นภาพ ทำให้เกิดการพัฒนาการทั้งภาษาพูด และภาษาอ่าน ส่วนการเล่น เป็นการส่งเสริมพัฒนาการด้านร่างกาย อารมณ์ จิตใจ และสังคม ดังนั้น มหกรรมในครั้งนี้ จึงเป็นการกระตุ้นพัฒนาการเด็กด้วยการเล่านิทาน และสร้างตระหนักให้แก่พ่อแม่ถึงความสำคัญของการกระตุ้นพัฒนาการเด็กด้วยการเล่านิทาน อ่าน และเล่นกับลูก”ปลัดพม.กล่าว

ทั้งนี้ มหกรรม”เล่านิทาน อ่าน และเล่นกับลูก” ระหว่างวันที่ 29 เม.ย.-1 พ.ค. ที่ฮอลล์ 9 อิมแพ็ค เมืองทองธานี มีกิจกรรมมากมายให้เหล่าพ่อแม่ และลูกน้อยได้เข้าร่วม อาทิศิลปะการเล่านิทานจากชุมนุมนักเล่านิทานทั่วประเทศ เพลงกล่อมเด็กตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน การอบรมและแบ่งปันประสบการณ์เลี้ยงดูลูกอย่างถูกวิธีโดยคุณแม่มืออาชีพ สารพัดการละเล่นพื้นบ้านที่สร้างความสัมพันธ์อันดีภายในครอบครัว และร่วมกระทบไหล่ครอบครัวดารามากมาย สนใจเข้าร่วมงานโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น

วันที่ 24 เมษายน 2552 จากหนังสือพิมพ์เดลินิวส์

ที่ประชุมคณะกรรมการโคนมและผลิต ภัณฑ์นม ได้พิจารณาการดำเนินงานโครงการนมโรงเรียน โดยมีมติเห็นชอบการกำหนดผู้ประกอบการที่จะเข้ามาดำเนินการในโครงการนมโรงเรียน จะต้องมีคุณสมบัติ 7 ข้อ ประกอบด้วย 1. มีใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานจากกระทรวงอุตสาหกรรม 2. มีใบอนุญาตผลิตอาหารจาก อย. 3. มีใบสำคัญการ ขึ้นทะเบียนตำรับอาหาร 4. ใบรับรองการผ่านเกณฑ์ระบบการผลิตที่ถูกต้องในฟาร์มจาก อย. 5. มีผลการตรวจสถานที่ผลิตที่ผ่านระบบการผลิตที่ถูกต้องในฟาร์ม ในระยะ 12 เดือน จาก อย. 6. มีหนังสือรับรองการซื้อขายน้ำนมดิบระหว่าง เกษตรกรกับผู้ประกอบการ และ 7. ยินยอมปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการนมโรงเรียนกำหนด และไม่มีหนี้สินค้างชำระกับเกษตรกร และล่าสุด น.ส.สุพัตรา ธนเสนีวัฒน์ อธิบดีกรมส่งเสริมสหกรณ์เปิดเผยว่า ทางกรม ส่งเสริมสหกรณ์ได้จัดประชุมเชิงปฏิบัติการ “การพัฒนาบริหารจัดการสหกรณ์โคนมให้มีประสิทธิภาพ” ขึ้น โดยได้เชิญสหกรณ์ต่าง ๆ มาประชุม ทั้งหมดก็ประมาณ 200 กว่าคน ซึ่งการประชุมจะมีแผนอยู่แล้วทุกปี มีการชี้แจงในเรื่องต่าง ๆ ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้ในการที่จะปรับปรุงบำรุงพันธุ์ การเพิ่มผลผลิตน้ำนมและขณะเดียวกันก็ต้องเน้นเกี่ยวกับเรื่องของสหกรณ์ โดยชุมนุมสหกรณ์เองต้องมีบทบาทที่สำคัญเป็นหัวขบวนในการดำเนินงานในเรื่องของโคนม ความโปร่งใส เรื่องการจัดการต่าง ๆ ต้องทำให้มีความเข้มข้นขึ้นเพื่อทำให้สมาชิกมีความศรัทธาและเข้ามาเป็นสมาชิกมากขึ้น “กรมส่งเสริมสหกรณ์จะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้กับสมาชิกสหกรณ์ผู้เลี้ยงโคนมในด้านต่าง ๆ เช่น เมื่อขาดแหล่งเงินทุน ทางกรมมีกองทุนพัฒนาสหกรณ์ไปช่วยสนับสนุนในการแก้ปัญหาระยะสั้นในอัตราดอกเบี้ยต่ำซึ่งศูนย์ของเอกชนไม่มีตรงนี้ หรือแม้แต่การให้ความรู้ การแนะนำในเรื่องต่าง ๆ” น.ส.สุพัตรา กล่าว สำหรับผู้ประกอบการที่ทำสัญญากับองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) เรียบร้อยแล้ว ให้ อบต. จัดส่งรายละเอียดสัญญาเพื่อให้กรม ส่งเสริมสหกรณ์หรือสหกรณ์จังหวัดรวบรวมตรวจสอบ ซึ่งจะทำให้สามารถตรวจสอบได้ว่ามีผู้ประกอบการรายใดบ้างที่รับซื้อนมจากเกษตรกร และนำไปขายให้กับใคร ที่ไหน เมื่อไหร่ ราคา เท่าไหร่ พร้อมกันนี้ได้ให้ผู้ว่าราชการจังหวัดจัดตั้งคณะกรรมการกำกับดูแลนมโรงเรียนระดับจังหวัด โดยมีรองผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นประธาน และสหกรณ์จังหวัดเป็นเลขาฯ ซึ่งหากมีปัญหาหรือข้อร้องเรียนต่าง ๆ สามารถร้องเรียนผ่านทางคณะกรรมการกำกับดูแลนมโรงเรียนระดับจังหวัดได้ ในส่วนของการดูแลเรื่องคุณภาพน้ำนมนั้น กำหนดไว้ว่าก่อนมีการทำสัญญากับ อบต. ทางโรงเรียนและศูนย์พัฒนาเด็กเล็กจะต้องมีการตั้งคณะกรรมการขึ้นมา ซึ่งประกอบด้วยผู้แทนจากโรงเรียน ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก อบต. ประชาคมหมู่บ้าน อาสา สมัครสาธารณสุขหมู่บ้าน เป็นต้น เพื่อทำหน้าที่พิจารณาประเภทของนมที่จะซื้อตามความเหมาะสม อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการส่งนมให้กับทางโรงเรียนแล้วจะต้องมีการตั้งคณะกรรมการตรวจรับของโรงเรียน เพื่อพิจารณาจำนวนนม วันหมดอายุ สภาพบรรจุภัณฑ์ รวมทั้งตรวจสอบคุณภาพนมเบื้องต้นว่ามี รส กลิ่น สี ผิดปกติหรือไม่ และหากเป็นนมพาสเจอไรซ์จะต้องมีอุณหภูมิไม่เกิน 8 องศาเซลเซียส เป็นต้น ซึ่งจะได้แจ้งแนวทางดังกล่าวไปยัง อบต. เพื่อใช้วางเป็นเงื่อนไขในการดำเนินงานเรื่องนมโรงเรียนต่อไป และเป็นไปตามที่คณะรัฐมนตรีมีมติยกเลิกระบบการกำหนดเขตพื้นที่ การดำเนินงานโครงการนมโรงเรียนเมื่อก่อนหน้านี้ที่ผ่านมา.